Henriette Van den Boorn-Coclet (1866-1945) is een Belgische componiste die lange tijd in de schaduw bleef staan. Haar oeuvre getuigt van de rijkdom van de vrouwelijke muzikale creatie in België aan het einde van de 19e en het begin van de 20e eeuw.

Geboren in Luik studeerde ze aan het Koninklijk Conservatorium van de stad bij Jean-Théodore Radoux en Sylvain Dupuis, waar ze verschillende onderscheidingen behaalde voor harmonie, fuga en kamermuziek. In 1895 was ze de eerste vrouw die deelnam aan de prestigieuze Belgische Prix de Rome. Daarna bouwde ze een lange loopbaan uit als docente aan het Koninklijk Conservatorium van Luik, waar ze bijna veertig jaar lang haar kennis doorgaf.

Haar catalogus, gekenmerkt door de neoromantische stijl van haar tijd, omvat werken voor orkest, kamermuziek, piano en stem. Tot haar composities behoren onder meer een Symfonie in fa majeur (1904), een symfonisch gedicht en een Sonate voor viool en piano (1907).

Vandaag krijgt Henriette Van den Boorn-Coclet geleidelijk opnieuw haar plaats in de Belgische muziekgeschiedenis. Haar oeuvre, tegelijk ambitieus en gevoelig, getuigt van het talent van een componiste die heeft bijgedragen aan het muzikale erfgoed van haar tijd, ondanks de vergetelheid die haar carrière lange tijd omringde.